Suyun Kalbi

Turkuaz kağıtlar kapladı soğuk zemini

Girdaplarla sürüklendi doyumsuz / ulaşılmaz sevgi

Sıcaklığı sardı gök evreni…

 

Duyguların renklere büründüğü taşkın yeri

Can üflenen katmanlı suyun kalbi

Ufka kazınır aşkın en zarif hâli

Zevk duyumsayan coşkulu boşlukta izi 

Ruhunu veren kızıl şafakta…

 

Zerreciklerle oynayan dalgalarla

Vaktin birini / uzakları yudumladı bezgin cismi

Ak köpükler kadar kendini unutarak

Unutularak tutundu zaman şeridine 

Yerleştiği mekanda göçebe bir dal iken

Göremedi ektiği filizlerde olgunlaşan güzelliği…

 

Dümenin sahibi kaptan…

Okyanus çiçeklerine kaptırdı gönlünü zaman zaman 

Onların gözlerinden izledi şeffaf derinliği.

 

Işıklarla yazdı hayat hikâyesini

Turkuaz kağıtlara 

Ay kalemiyle…

Güneş’in dudaklarından dökülen sevgi mürekkebiyle…

Bıkıp usanmadan onu her kaybettiğinde…

 

Yenilendi düşleri hayal ülkesinin 

Yenilendi yeni günün eşsiz ezgileri

Gezdi geceleri saydam bedeni…

 

Dileğine tutundu 

Açıklarda kayboldu 

Kavuşana kadar okyanuslar…

İlknur Kaya

 

 

 

 

 

Önceki İçerikKayıp
Sonraki İçerikEtiket/leme