Sana bu mektubu yazarken düşündüm. Senin yaşındayken, kimden böyle bir mektup almak isterdim? Belki bir öğretmenden, belki bir büyüğümden, ama en çok da kendimden…
O yüzden şimdi bu satırlar sana yazıldı, bir zamanlar aynı yolu yürümüş bir gençten çağrıdır.
Bir sınavdan çıktın. Belki yorgunsun. Belki umutlusun, belki de için kıpır kıpır endişeyle dolu. “Olacak mı?” “Yeterli miyim?” “Ya bu yol kapanırsa?” diyen sesler dolanıyor olabilir zihninde. Ama bilmeni isterim: Bu sorular çok kıymetli. Çünkü sorabilen insan, hâlâ arıyor, hâlâ büyüyor, hâlâ canlıdır.
Bak canım genç, sınavlar bir sonuç değildir. Onlar sadece bir yoldur. O yolun kenarındaki taşlara takılmış olsan bile bu, senin düşeceğin değil, kalkarken güçleneceğin bir hikâyedir.
Asıl sınav, kim olduğunu keşfetmek. İçindeki cevheri fark etmek. Seni heyecanlandıran şeyin izini sürmek, seni derinden üzen şeyi anlamak ve ona çözüm aramak… İşte gerçek yolculuk budur. Ve bu yolculuk, dışarıdan başarı gibi görünen şeylerin çok ötesindedir.
Belki bir kelimeyle hayat kurtarabilecek bir yazarsın. Belki sustuğunda bile kalbi konuşan bir öğretmen… Belki merhametinle dünyayı değiştirecek bir bilim kadını, belki de sokaklarda, oyunlarda hayatı yeniden kuracak bir topluluk lideri. Bunların hiçbiri sınav sonucu kâğıdında yazmaz. Ama senin kalbinde yazılıdır. Görüyor musun o kıpırtıyı?
Biliyorum, sen sadece bir birey değilsin. İçinde dünyayı değiştirme potansiyeli taşıyan bir kıvılcım var. Belki henüz şekillenmedi. Belki yönünü bilmiyorsun. Ama unutma: Yön arayanlar, yolları bulanlardır.
Sadece ağaçlar yanmıyor bu ülkede. Ormanlarla birlikte umutlar da yanıyor bazen. Kadınlar öldürülüyor, isimleri sadece istatistiklerde kalıyor. İnsanlar yoksullukla seslerini kaybediyor. Ekranlardan izliyoruz olup biteni, elimizde kahvemizle… Ama içimizde bir yer, her izlediğinde kanıyor. Ve o kanayan yer, hâlâ canlı olduğunun işaretidir.
İşte bu yüzden senin gibi gençlere ihtiyacımız var. Sadece okuyan değil, hisseden. Sadece duyan değil, duygularını eyleme dönüştüren. Yani düşünen, üreten, cesaret eden, hayal eden gençlere… Kısacası: var olan gençlere.
Sınav sonucu ne olursa olsun, sen bir sonuç değilsin. Sen bir başlangıçsın.
Şimdi senden bir şey isteyeceğim. Bir defter aç. Sayfanın en üstüne şöyle yaz:
“Ben kimim ve neden buradayım?”
Ve sonra hiçbir süzgeçten geçirmeden, içinden ne dökülüyorsa yaz. Çünkü her kelimenin ucunda seni çağıran bir iz var. Çünkü yazmak, bazen içindeki gücün ilk görünür hâlidir.
Derin bir nefes al. Dünyada değişmesini istediğin üç şeyi düşün. Sonra kendine şu soruyu sor: “Bu değişim bende nerede başlıyor?”
Cevap sende.
Cesaret sende.
Umut sende.
Ve o potansiyel – yıllardır belki bastırılan, ertelenen, duyulmayan ama hep orada duran o güç – o da sende.
Bugün küçük bir adım at. Yeni bir beceri kazanmaya bak. Bir kitap kapağı aç. Bir soruya takıl ve kendine bir söz ver.
“Ne olursa olsun, kendimden vazgeçmeyeceğim.”
Seninle tanışmayı bekleyen onlarca kelime var.
Ve belki de bir gün, bu mektubun devamını sen yazarsın.
Kendine. Ve senden sonrakilere.
Sevgiyle, umutla,
Yasemin Sungur
