Bir şair köşe yazarlığına veda ederken geride ne bırakır? Son bir açıklama mı, geçmişe dönük bir hesap mı?
Ataol Behramoğlu, bugün Cumhuriyet gazetesindeki köşe yazarlığına şiirle veda etti. Sözü yine ülkesine, Türkiye’ye çevirdi.
Bu veda, kişisel bir ayrılığın sınırlarını aşıyor. Şair, ülkesinin hüznünü ve umudunu aynı nefeste söylüyor. Ayçiçeğinden portakal balına, bozlaklardan sıcak ekmeğe uzanan dizeler; yurdun yarasını, bereketini ve direncini taşıyor.
Bir ülkeyi sevmek, yalnızca güzelliklerinden söz etmek değildir. Yaralarını görmek, acısını duymak, geleceğine sahip çıkmaktır. Ataol Behramoğlu da şiirinde Türkiye’nin yüzüne dikkatle bakıyor. Gördüklerini saklamıyor. Umudunu da bırakmıyor.
Şimdi sözü şiire bırakalım.
Türkiye, Üzgün Yurdum, Güzel Yurdum
Türkiye, üzgün yurdum, güzel yurdum
Boynu bükük ay çiçeği
Şiirin ve aşkın geleceği.
Türkiye, üzgün yurdum, güzel yurdum
Dağ rüzgârı, portakal balı
Alçakgönüllü, hünerli, sevdalı.
Türkiye, üzgün yurdum, güzel yurdum
Yazgısı kara yazılmış gelin
Kurumuş sütü memelerinin.
Türkiye, üzgün yurdum, güzel yurdum
Harlı bir ateş gibi derinde yanan
Haramilerin elinde bunalan.
Türkiye, üzgün yurdum, güzel yurdum
Güngörmüş, bilge toprağım
Yunus, Pir Sultan ve Nâzım.
Türkiye, üzgün yurdum, güzel yurdum
Bozlak, ağıt, halay ve zeybek
Dumanı üstünde ekmek.
Türkiye, üzgün yurdum, güzel yurdum
Yüzü kırış kırış anam
Ağlayan narım, gülen ayvam.
Türkiye, üzgün yurdum, güzel yurdum
Asmaların üstünde gün ışığı
En güzel geleceğin yakışığı.
Türkiye, üzgün yurdum, güzel yurdum
Zinciri altında kımıldayan
Bitecek sanıldığı yerde başlayan.
Ataol Behramoğlu
Söz Köşede Kalmaz
Şiir bittiğinde içimizde yalnızca hüzün kalmıyor. Bir sorumluluk da uyanıyor. Yurdun acısını duymak, geleceğine karşı sorumluluk almaktır.
Türkiye’nin hafızasında şairlerin özel bir yeri vardır. Onlar bazen göremediğimizi gösterir. Bazen söyleyemediğimizi söyler. Karanlığın içinde bir kelimeyi yakar, önümüze koyarlar.
Ataol Behramoğlu’nun köşe yazarlığı sona eriyor. Şairliği, sözü ve belleğimizdeki yeri sürüyor. Kalem bazen bir gazete sayfasından çekilir, okurun yüreğine yerleşir. Orada çoğalır. Orada yeni cümlelere, yeni sorulara ve yeni başlangıçlara dönüşür.
Türkiye, üzgün yurdumuz, güzel yurdumuz…
Yunus’un, Pir Sultan’ın, Nâzım’ın toprağı… Ağlayan narımız, gülen ayvamız… Bitti sanıldığı yerde yeniden başlayan umudumuz…
Teşekkürler Ataol Behramoğlu.
Şiire, düşünceye, cesarete ve güzel bir Türkiye umuduna kattığınız her söz için…
Bir şair köşesine veda eder; sözü halkın hafızasında yürür.
Yasemin Sungur
