Bir Şey Olmak Ya Da Olmamak…

Tüm mesele bu mu sadece? İlle de bir günü kutlamak mı? Bir şey olmak mı? Bir kelimeye, anlama, sıfata, tamlamaya, tarihe ya da etikete bürünmek mi? Bunlar olmazsa olmuyor mu? Kendimizi, sen olmayı, ben olmayı, biz olmayı, mutlaka belirli kalıplar içinde anlatmak zorunda mıyız?

Ben anlatamıyorum mesela. Sana seni anlatırken zorlanıyorum. Sıradan kelimeler, gelişigüzel kalıplar kullanmak istemiyorum. Seni tanımlarken veya senden bahsederken yaşadığım heyecanı, kelimeler de yaşasın istiyorum. İstiyorum ki, “özel”, “önemli” dediğimde, bu sözcükler yan yana gelirken heyecanlansınlar. Ö’lerin üzerindeki noktalar kalp atışlarım gibi olsun istiyorum. :)

bir şey olmak1

Veya “Sevdim” derken, ilk hecenin gözleri dolsun, ikinci hece nefessiz yutkunsun istiyorum. Ben hiçbir şey söylemeden, cümlenin başına kendi kendine, ‘Çok’ gelsin sonra : ‘Çok sevdim’ olsun. Birlikte ağlasınlar bu sefer…

Bir sürü kelime düşünüyorum ama kalıplara koymak istemiyorum hiçbirini. Özel, önemli olman yetmiyor. Evet, bu yüzden başka bir sözcükle devam etmek istiyorum: “Tek” diye anlatmak istiyorum seni…

bir şey olmak2 bir şey olmak3

Sözlük anlamı çok sığ kalıyor “tek”i anlatmaya, daha doğrusu tek olduğunu anlatmaya. Herkes tektir elbette, kimsenin aynısı yoktur. Ama senin ‘tek’liğin başka… Yalın, bir başına bir teklik bu… Kimseleri yerine koyamadığım, yokluğunu Nevada licenses its CDL casino pa natet driving schools, so any legitimate nys defensive driving course online should be fine with your request for the licensing body contact details. hayalinin dışında başka bir şeyle dolduramadığım bir teklik. Sevmek deyince, aklıma gelen tek isim. Parça parça bir kalp taşırken bile, hafızamdaki tek düşünce. Tek olmak, bu yüzden farklı duruyor sende. Belli sıralamalarda anlatamayışım, bundan…

bir şey olmak4Evet, ne diyorduk? Kelimeler… Bir de bir kelime daha var, seni anlatırken kullanmayı sevdiğim: “İlk”. İlk göz ağrısı, ilk heyecan, ilk bakış, ilk acı, ilk aşk… Hepsini sıralamak mümkün ama yeterli değil. Çünkü ilk’ler, başka hayatlarda yerini hep kendinden sonra gelenlere bırakır. Bende bırakmadı. “İlk”, belki de ilk defa, tek başına kaldı, kendinden sonra kimseyi almadı yanına… Bendeki ilk olman böyle bir şey… Sen yani…

İlle de bir şey olmak, bir tamlamanın içine hapsolmak gerekmiyor. Bu yüzden aklıma gelenlerin hepsini hem bir çırpıda sıralamak, söylemek; hem de hiçbir şey söylememek, sadece ismini yazıp, ona bakmak istiyorum.

Senin de dediğin gibi, biz, şimdi, birbirimizin bir şeyi değiliz. Sana bunu herhangi bir sıfatla yazamıyorum mesela…

Ne demiş Murathan Mungan :
“Şimdi biz neyiz biliyor musun?
Akıp giden zamana, göz kırpan yorgun yıldızlar gibiyiz.
Birbirine uzanmak isteyen ama istediği zaman uzanamayan iki yıldız gibi…
Acı çekiyor ve kendimize gömülüyoruz.”

Aynı coşkuyla ben devam etmek istiyorum şimdi de:
Şimdi biz neyiz biliyor musun?
Zorlu bir yolculuktaki iki yolcu gibiyiz; bir taraftan yola devam edip, diğer taraftan, yanında güvenmek, inanmak, tutunmak istediği birisini arayan iki yolcu… Yol boyunca, gözlerimizin içine bakıp, aynı şeyleri düşünüyor ama kelimelere dökemiyoruz. Kelimeler, bizim anlatmak istediklerimizi anlatmaya yetmiyor çünkü.

Şimdi biz neyiz biliyor musun?

Sabırlı bekleyişin sessiz haliyiz. Mucizeler ve istekler arasındaki ince keskin çizgiyiz. Birbirimizin geçmişiyiz. Sadece ikimizin bildiği, sır sözcüklerdeyiz. Birbirine o günkü gibi uzanmak ve birbirini hiç bırakmadan, sımsıkı tutmak isteyen, iki el gibiyiz.
Şimdi biz neyiz biliyor musun?

Aynı yöne akan iki nehir gibiyiz; yataklarımızda geçmişten biriktirdiklerimizi taşıyoruz ama kafa kafaya verip, aynı denize dökülerek, birbirimizde kaybolmayı istiyoruz.

Biz şimdi “tek bir şeyi” değiliz birbirimizin…

Her şeyiyiz çünkü…


Yazılara Abone Olmak İsterseniz

E-Posta Adresinizi Yazın:




Önceki İçerikİlişkilerin Dört Ana Düşmanı
Sonraki İçerikHaydi Gelin Hep Birlikte Oyun Oynayalım: Hatalar Yapalım
Zeynep Kıyak
1981 İstanbul doğumlu, İstanbul aşığı olan bir İstanbullu. Marmara Üniversitesi İletişim Fakültesi, Halka İlişkiler ve Reklamcılık Lisans, Marmara Üniversitesi Medya Ekonomisi Yüksek Lisans mezunu. Editörlük ve kurumsal iletişim alanlarında üç yıl çalıştıktan sonra, insan kaynaklarına yöneldi, 12 yıldır profesyonel anlamda bu alanda çalışıyor. Çok klişe olacak belki ama “Çocukluğundan beri yazıyor” Ortaokul ve lise yıllarında yazıyla ilgili tüm il düzeyi yarışmalarda önemli dereceler kazandı. Üniversitede TÜHİD’in düzenlediği sosyal sorumluluk temalı yarışmada ekip arkadaşlarıyla “Genç İletişimciler” dalında Altın Pusula ödülünü aldı. Yazmayı bırakmadı. Sabah, Akşam gibi gazetelerde belirli dönemlerde yazıları; Kariyer.net’in blog sayfasında makaleleri yayımlandı. 2011’de Yasemin Sungur ile yolları kesiştiğinden beri Martı’da “Alternatif İK Sözlüğü”nü hazırlıyor. Bunun yanı sıra gündemle ilgili haber yazıları, röportajlar, farklı yazı dizileri üzerine yazmaya devam ediyor. MARTIDAŞ olmayı çok seviyor. Yeni projesi için yakında harekete geçecek ve bu yüzden çok heyecanlı…