6 Şubat: Unutulmayan Sarsıntı
Bir tarih değil bu,
Bir saat değil,
Bir rakam hiç değil.
Bir kara mühür, yüreğimize kazınan.
Bir felaketin gölgesi düştü üzerimize,
Gecenin en derin karanlığında,
Uykuda yakalandık, hazırlıksız, savunmasız.
Bir an sürdü yıkım,
Ama yok olmak bir ömür…
Bilinçsizlik
duvarlardan önce yıkıyor bizi.
Sorumsuzluk büyütüyor enkazları,
Umut çığlık oluyor, sessizce kayboluyor.
İhmallerin arasında kaybettiklerimizin sesi,
kulaklarımızda yankılanıyor hâlâ.
O sabah çok eksildik…
11 şehir yıkıldı,
Kaç ev, kaç hayat, kaç çocuk, kaç aile eksik?
Kaç sokak sessiz, kaç yuva şimdi boş?
Ocağı sönmüş kaç evin penceresi karanlık?
Kaç ana, evladının sesine hasret?
6 Şubat 04.17…
Bu, yalnızca bir saat değil,
Bu, bir milletin hafızasında,
Hiç dinmeyecek bir sarsıntı.
Ama unutmamak, unutturmamak,
Yeniden ve daha güçlü bir vicdanla,
Geleceği daha sağlam inşa etmek için,
El ele, omuz omuza olmak zorundayız.
Dayanışma ellerimiz ayrılmasın,
Bizi biz yapan, insanı insan yapan budur.
Acılar paylaşıldıkça hafifler,
Kaybettiklerimize duyduğumuz saygı,
Bizi birbirimize daha sıkı bağlar.
Deprem değil, ihmal öldürür!
Ve biz, her kaybın sorumluluğunu taşıyarak,
Daha bilinçli, daha hazırlıklı bir toplum olmak zorundayız.
Onları unutmayarak,
Ve unutturmayarak…
Bir tarih değil bu,
Bir saat değil,
Bir rakam hiç değil.
Bir kara mühür,
yüreğimize kazınan.
Bilinçsizlik,
duvarlardan önce yıkıyor bizi.
Sorumsuzluk büyütüyor enkazları,
Umut çığlık oluyor, sessizce kayboluyor…
Yıkım, bir an sürdü,
yok olmak bir ömür…
Ve biz,
o sabah çok eksildik.
11 şehir yıkıldı,
Kaç ev, kaç hayat, kaç çocuk, kaç aile eksik?
Kaç sokak sessiz, kaç yuva şimdi boş?
6 Şubat 04.17
sadece saat değil,
bir milletin hafızasında,
hiç dinmeyecek bir sarsıntı.
Unutmayarak, unutturmayarak,
yeniden ve daha güçlü bir vicdanla.
Dayanışma ellerimiz ayrılmasın!
#6Şubat #Deprem #Unutmayacağız #Dayanışma
