GÖRÜLMEMİŞ BİR ÇİÇEK AÇMA
Haykırmak istiyordu – daha fazla dayanamayacaktı. Sesini
duyabilecek kimse yoktu orada;
kimse duymak istemiyordu. Kendisi de korkuyordu sesinden,
içinde boğuyordu sesini. Patlamak üzereydi susuşu. Birden,
havaya uçtu gövdesinin parçaları. Özenle, sessizce
toplayacaktı bu parçaları,
hepsini bir bir yerlerine yerleştirecekti delikleri kapamak
için.
Ve rasgele bir gelincik, bir sarı zambak bulursa, onları da
toplayacak,
kendisinin bir parçasıymış gibi gövdesine yapıştıracaktı –
böyleydi, delik deşik, görülmemiş bir şekilde çiçek açıyordu
işte.
Yannis RITSOS (Çeviren Cevat Çapan)
Bazı Kelimeler Yalnızca Okunmaz, Hissedilir.
Yannis Ritsos’un şiiri de böyledir. Okudukça genişler, derinleşir, içimize sızar ve bizi başka bir zamana, başka bir insana, bazen de kendimize götürür. Ritsos’un Görülmemiş Bir Çiçek Açma adlı şiiri, varoluşun kıyısında, suskun bir çığlık gibidir. Anlaşılmayı bekleyen bir ruhun, dış dünyaya ulaşamayan sesidir.
Sessizliğin Şiiri
Yannis Ritsos, Yunanistan’ın en güçlü şairlerinden biri olarak anılır. Hayatı boyunca hem sanatın hem de politikanın içinde olmuştur. Fakat onun şiirleri, ideolojilerin ötesinde, insana dair en yalın duygularla şekillenir. Görülmemiş Bir Çiçek Açma, onun dizelerindeki derinliği ve yalnızlık duygusunu belki de en iyi anlatan şiirlerden biridir.
Şiir, bir varoluş sancısını dile getirir. İçinde tutulmuş sözcüklerin, duyulmayan seslerin, saklı kalmış çiçeklerin hikayesidir. Bir şey söylemek isteyen ama kime, nasıl söyleyeceğini bilemeyen bir insanın iç çekişidir. Belki de hepimizin zaman zaman yaşadığı bir duygunun dışavurumudur: Söylemek isteyip de söyleyememek, anlatmak isteyip de anlaşılmamak.
“Haykırmak istiyordu – daha fazla dayanamayacaktı.
Sesini duyabilecek kimse yoktu orada; kimse duymak istemiyordu.”
Şairin Kendi Çiçeği
Ritsos, yalnızca kelimelerle değil, sessizlikle de yazar. Onun şiirinde, suskunluk bazen en güçlü çığlığa dönüşür. Özgürlüğün kısıtlandığı dönemlerde kaleme aldığı eserleri, insanın içsel özgürlüğüne dair bir direniş olarak okunabilir. Görülmemiş Bir Çiçek Açma da, tıpkı şairin hayatı gibi, baskının ve suskunluğun ortasında filizlenmiş bir umuttur.
Şiirin bize hissettirdiği, yalnızca bireysel bir duygu değildir. Belki de insanlığın ortak kaderidir. Kaçımız içimizde büyüyen çiçekleri tam anlamıyla açmasına izin veriyoruz? Kaçımız kendi sesimizi, gerçekten duyurabiliyoruz?
Bizim İçimizdeki Çiçekler
Her insan, içinde bir çiçek taşır. Bazılarımız o çiçeği açmasına izin verir, bazılarımız ise onun hiç görülmemiş bir güzellik olarak kalmasına neden olur. Ritsos’un dizeleri, belki de bu yüzden bu kadar etkileyicidir. Çünkü bizi kendi içimizde, belki de çok uzun zamandır unuttuğumuz bir duyguya götürür.
Şiirin sonunda, okuyucu olarak bir soru ile baş başa kalırız:
“Ben hangi çiçeğin açmasına izin vermedim?”
Bazı şiirler, yalnızca yazıldığı dönemle sınırlı kalmaz, yıllar sonra bile bizimle konuşur. Görülmemiş Bir Çiçek Açma da işte böyle bir şiir. Belki de şimdi tam zamanı, içimizde saklı kalmış çiçeklerin, sessiz çığlıkların duyulmasına izin vermenin…
Belki de şimdi, kendi kelimelerimizi bulmanın vakti.
Zarafetle Çiçek Aç 🌸
Hayat seni nereye dikerse,
Toprağın ne kadar sert olursa olsun,
Güneş ne kadar uzak, rüzgâr ne kadar sert,
Yine de zarafetle çiçek aç.
Orada kök sal, toprağı hisset,
Çiçeklen, İlkbahar ol,
Sessizce, güçlü bir nefesle,
Bir tomurcuk gibi aç kalbini,
Güneşe, rüzgâra, hayata.
Yağmur ıslatsa,
Fırtına savursa dallarını,
Fark et…
Her yağmur, toprağı besler,
Her rüzgâr, köklerini güçlendirir.
Hayatın akışı hep devam eder,
Akışa güven. Güneşe dön yüzünü,
Çünkü her bahar,
Yeniden doğuşun şarkısını söyler.
Köklerin derine insin,
Kendi hikâyeni toprağın kalbine anlat.
İçindeki müziği duy, dans et,
Aşkla göğe uzan, ışığa sarıl.
Bazen yalnız hissedeceksin, hisset…
Yalnızlık kendinle olmayı öğretecek, öğren.
Renginle, kokunla, varlığınla,
Umudu taşımaya devam et.
Tomurcukların fısıldadığı umudu duy.
Hayat seni nereye dikerse,
Orada baharı başlat,
Her şeye rağmen,
Zarafetle çiçek aç. 🌸
Yasemin Sungur
