Jonathan; konuşan bir martıdır, filozoftur, yaşam dersleri verir, gelişime inanır, özgürlüğün temsilcisidir.
Yazılara Abone Olun:
E-Dergi & Son Sayı

PDF formatını bu bağlantıdan indirebilirsiniz.


Geçmiş Sayılar

Geçmiş sayılarımızı aşağıdaki bağlantılardan indirebilir veya okuyabilirsiniz.
OKU Veya  İNDİR
Twitter’da
Archives

Aylık arşiv: Mayıs 2011

Astroloji Ajandası – Mayıs

Mayıs ayı, astrolojik açıdan oldukça öne çıkıyor. Sıcak bir yazın habercisi olarak hayatımıza giren olaylara dikkat çekmekte…

Mayıs ayı, astrolojik açıdan oldukça öne çıkıyor. Sıcak bir yazın habercisi olarak hayatımıza giren olaylara dikkat çekmekte… Etrafınızda, sizin dünyanızda neler oluyorsa, olayları yakalayıp büyümeden müdahale etme fırsatlarını iyi değerlendirmelisiniz. Zira Haziran ve Temmuz’daki tutulmalar olayları dramatik hale getirebilir.

3 Mayıs sabahı doğan Yeniay’la beraber olayların ilk ipuçlarını yakalayabilirsiniz. Sabitliğin, kalıcılığın, dünyevi değerlerin sembolü olan Boğa burcunda doğan Ay, güven ihtiyacımızın artacağını vurgulamakta. Ay’ın son haftasında kadar şartların değişmesini değil, stabil kalmasını isteyebilirsiniz, gelişen olaylarla huzursuzlaşabilirsiniz. En iyisi bunun bir süreç olduğunu kabul edip, soğukkanlı olmak, ama gelişen olaylara uygun sağlamaktır. İnatçılıktan uzak, sağduyuya yakın…

Bu ay, en çok Boğa ve yükseleni Boğa onların etkilediği gibi, sırasıyla Akrep ve yükselen Akrep’ler, Kova ve yükselen Kova’lar, Aslan ve yükselen Aslan’lar da etki altındalar. Tabii ki horoskoplarında yani kişisel doğum haritalarında diğer gezegenleri Boğa’da olanlar…

10 Mayıs yakınlarında daha net olaylar ortaya çıkacaktır. Mücadele etmeniz gereken konulara, ilişkilerinizdeki çetrefilli durumlara “bana ne anlatılıyor” şeklinde yaklaşmanız, sorunları bulmanıza ve çözümlere yaklaşmanıza destek olacaktır.

Ancak 11 Mayıs’tan başlayarak motive olmakta, sorunların üstüne gitmekte zorluklarla karşılaşabiliriz. Enerjimizi, öfkemizi kontrol etmekte zorlanabiliriz. “Ya sabır” derken, birden olmadık şekilde patlayabiliriz. Önerim, bu kadar yoğun etkilerle, enerjimizi başka bir yere akıtmamız, özellikle doğada, yeşillikler arasındaki yürüyüşler oldukça yararlı olacaktır. Ayağımızı toprağa basmak bile elektriğimizi atmamıza yardımcı olur. Havalarında güzelleştiğini düşünürsek, sonradan “keşke” dememek için, küçücük fırsatları bile iyi değerlendirmeli!

17 Mayıs’ta yaşanacak Dolunay öncesi ve sonrası birkaç gün, bütün gergin enerjinin ortalıkta dolaşacağını anlatmakta. Hem Kurtadam ve Kurtkadın olmamak için kendinizi kontrol edin, hem de dişleri sivrilmeye başlayanların yanından hemen uzaklaşın. Zira bu Dolunay’a sadece gezegenler değil, malefik sabit yıldızlarda eşlik ediyor. Ama bu enerjiyi kendinizi arındırmaya, korkularınızla yüzleşmeye ayırır, içinize dönerseniz, yıllanmış pek çok yükten de kurtulabilirsiniz. Hatta toplumsal kirlenmişliğimizin size düşen payından!

Dolunay sonrası, ay sonuna kadar ki süreçte gökyüzün enerjileri azalacağına daha da yükselmekte… Sert gezegen açıları, yıldızlar işbaşında. Yani sorunları çözmemiz için ısrar ediyorlar. O yüzden olaylarla, etrafla tartışmak yerine, “bu boşluğu nasıl yarattım da karşıma bu olaylar çıktı” şeklinde düşünmeliyiz. Hem kendimize, hem de karşımızdakine kızmadan, öfke durmadan, anlamaya çalışarak…

24 Mayıs yakınlarında, ay içinde yaşadığımız zorlukların küçük bir sınavı daha olabilir. Aslında bu edindiğimiz tecrübeleri uygulama fırsatıdır. Yeni bakış açımızı, duruşumuzu, düşüncemizi deneme fırsatı… Biz değişmeden, bir şeylerin değişmediğini gösterircesine!

Mayıs ayı daha bitmeden yeni bir süreç etkilerini göstermeye başlayacak. Zira Haziran ayıyla beraber tutulmalar mevsimi başlıyor; 1 Haziran, 15 Haziran ve 1 Temmuz’da… Hem daha önemli olayların gündeme geleceği, hem de etkisinin sene boyunca devam edeceği olaylara gebeyiz.

O yüzden Mayıs ayının tüm nimetlerinden pozitif anlamda yararlanmalı, gezegenler bizim gücümüzü bize zorla hatırlatmadan önce, sızlanmak yerine, ayağa kalkıp sorumluluk almalıyız. Gökyüzü bunları söylerken…
Unutmayalım ki, yıldızlar sadece karanlık geceleri aydınlatmıyor!

Esenliklerle…

Asude Argun

 

 

Büyü Dükkanı Sakinleri

Hem başarılı bir klinik psikolog hem de başarılı bir yazar Yeşim Türköz’le, her iki mesleğini ve kitaplarını konuştuk.

Bu ay sizlerle paylaşmak istediğim sadece bir kitap değil, üç kitap ve onların yazarı; başarılı bir klinik psikoloğu olan Yeşim Türköz. Yazarın ilk kitabı olan Büyü Dükkanı’nı duymayan yoktur sanıyorum. O kitap bir fenomen gibi dilden dile, gönülden gönüle aktarılmıştır çünkü. Arkadaşlarımıza zor zamanlarında hediye edilmek üzere her zaman kitaplığımızda fazladan bir tane bulundurulmuştur. Yangında ilk kurtarılacaklar arasına alınmıştır.

“Hayatta en çok istediğiniz şey, hayattan alabileceğiniz en iyi şey midir?”

İlk kitaptan sonra Türköz’den bu sefer ilkinden farklı olarak kurgusu da olan yeni bir kitap geldi. İç Dünya Oyunları adını verdiği bu kitapta Akıl, Dürtü, Sağduyu, Haset, Coşku, Vicdan, Hüzün, Bellek ve diğerleri; yasak aşk, ayrılık gibi çetrefil projeler üzerinde çalışıp, bu girift “iş”lerden yorulunca hep beraber tatile çıkmaya karar veriyorlar. Fikir, Coşku”dan çıkıyor, organizasyonu Akıl yapıyor. Böylece, ismi olup cismi olmayan bu varlıkların, her gününü psikodramatik bir oyunla taçlandırdıkları bir haftalık tatilleri başlıyor. En az Büyü Dükkanı kadar insanı içine alan, başkalaştıran, sarsıp kendine getiren bir kitap İç Dünya Oyunları. Yazar bizi epeyce süre bu tattan mahrum bıraksa da Nisan 2011’de yayımlanan Büyü Dükkanı’nda İki Çınar ile gönlümüzü alıyor. Duyar duymaz okuduğum bu kitabı ve kalemine ve ruhuna hayran olduğum yazar/psikolog Yeşim Türköz’ü sizlere tanıtmayı kendime görev biliyorum. Sağ olsun, Yeşim Türköz de beni kırmıyor ve sorularımı yanıtlayarak gençlere kariyer hedeflerinde yol gösterici oluyor. Kendisine bir kez daha teşekkür ediyorum ve en kısa zamanda kendisinden yeni bir kitap daha beklediğimi eklemek istiyorum.

Son kitabı Büyü Dükkanı’nda İki Çınar’da yazar bizleri çocukluğumuzla tekrar bağ kurmamız için adeta imrendiriyor. Büyü dükkanının ihtiyar sahibine gelen konuk, küçük Çınar aracılığıyla umut etmeyi, geçmişte yaşanan hayal kırıklıklarıyla barışmayı, yaşama tutunmayı ele alırken Büyük Çınar’ımız vasıtasıyla da erken vazgeçtiğimiz çocuksuluğumuzu hatırlatıyor. Sizler için kitaptan bazı alıntılar yaptım. Sanırım onları okumanız en yakın kitapevine giderek bu kitabı kendinize hediye etmeniz için yeterli olacaktır.

Yaşanan her an, hayat suyunun içindeki bir damla gibiydi. O damlayı geri almak mümkün değildi. Damla bir kez oraya aktıktan sonra, suya yayılır, suyla bütünleşir ve suyu değiştirirdi. Buna umutlarımız da dahildi. Umut, bir kez doğduktan sonra, sanki yaşayan hücrelere dönüşüyor ve yok oluşu sizden bir şeyleri eksiltiyordu. Yaşanmış zamanların aritmetiği olamazdı. Onlar, artık yalın zaman dilimleri değildi. (syf.21)

Siz farkında olmasanız da, hayat sizi bazı tehlike ve kayıplara hazırlar. Bu, insanlık tarihinin bizlere bir armağanıdır. Doğduğunuz andan itibaren kaybetmeye başlarsınız. Aslında hayatın kendisi büyük bir kayıpla başlar. Doğmak annenizin sıcak bedeninden ayrılmaktır. Sonra anne memesini, sonra anne kucağını, sonra sorumsuzluğunuzu, sonra çocukluğunuzu, bazı hayallerinizi, bazı umutlarınızı ve pek çok olasılığınızı kaybedersiniz. Fark etmeseniz de kaybedersiniz, kaybettikçe öğrenirsiniz. Dayanmayı, yenilenmeyi, yaratmayı… (syf.81)

Hayat her şeyi elekten geçiriyor ama bazıları elekte kalıyordu. Kalanlar ya o delikten geçebilecek kadar küçük olmadıkları için ya da çok sağlam durdukları ve iyi tutundukları için kalıyorlardı. Ancak artakalan tüm anılar, çok iyi oldukları için değil, önemli oldukları için yaşamaya devam ediyorlardı. Elenmeleri mümkün olmadığından… (syf.97)

Yeşim Türköz’e sizlerin de merak ettiğini düşündüğüm sorular sordum. Meslek yaşamından, yazarlığından, hayat bakışından tutun da Büyü Dükkanı’nın müşterilerinden biri olmasına kadar her şeyi sordum ve Türköz’de detaylarıyla anlattı. Ortaya her satırından keyif alacağınız bu samimi sohbet çıktı.

Öncesinde okuyucularımızın konuyu daha kolay anlamasını sağlamak için bize kısaca psikodramayı anlatır mısınız? Kişiye ne fayda sağlar, nerelerde ne şekilde uygulanabilir?

Psikodrama, 20. Yüzyılın başlarında, Jacob Levi Moreno tarafından geliştirilmiş olan, tıpkı tiyatrodaki gibi sahneyi ve rol oynama tekniklerini kullanan bir psikoterapi sistemidir. Grup içinde bireye odaklı bir yöntemdir. Gücünü insanın özünde var olan, eyleme geçme özelliğinden alır. Moreno’ya göre her insanın yaratıcı bir potansiyeli vardır ve yeterince spontan olabilirse bu potansiyeli hayata geçirebilir. Bu dönüşümün yolunu açan en önemli kanal, insanın bedenini kullanarak eyleme geçmesidir. Eylem halindeki insan, psikodrama şemsiyesinin  altında, duyum ve duyguların serbest kalması sayesinde bilinç duvarlarını aşarak gerçeği yeniden keşfe çıkar. Psikodrama sözcüğü, bildiğimiz gibi, ‘psişe’ ve ‘drama’ kavramlarından oluşur. Anlamı, ‘ruh dünyasının eyleme dönüşmesi’ olarak tanımlanabilir. Psikodrama, Moreno’nun sözleriyle, gerçeğin eylem yoluyla yeniden keşfedilmesidir.

Sizi kitap yazmaya teşvik eden şey neydi ve neden Büyü Dükkânı tekniğini anlatmayı seçtiniz?

Kitap yazmak gibi bir amaçla yola çıktığımı söyleyemem. Büyü Dükkânı, benim psikodrama eğitimim boyunca en fazla etkilendiğim ısınma oyunlarından biridir. Nasıl olduğunu anlayamadığım bir şekilde, bir gün kendimi, büyü dükkânında geçen bir öykü yazarken buldum. İçimdeki hangi itkinin beni oraya, o noktaya getirdiğini bilmiyorum. Yazı ile aram hep iyi olmuştur ve daha önceleri de küçük denemelerim vardı aslında. Ama bu kez farklıydı sanki. O, Büyü Dükkânı isimli ilk kitabımın, aynı isimli ilk öyküsü idi. İlk kıvılcım odur. Sonradan internette dolaşmaya başlayan ve halen de bazı sitelerde anonim bir hikâye gibi yayınlanan öykü… Bir süre sonra ikincisi, sonra üçüncüsü derken, kopuk kopuk  kurgular, aralarındaki kesik çizgileri birleştirmeye kendi kendilerine hayat vermeye başladı. Bir süre sonra “ha gayret” dedim kendi kendime; “galiba eli yüzü düzgün bir kitap geliyor dünyaya…”

Yazmaya karar verdikten sonraki süreç nasıl gelişti? Örneğin kitabınızı yayımlatmak için hangi yolu izlediniz? Yazarlığı kariyer edinmek isteyen gençler için önerilerinizi alabilir miyiz?

Kitap bitene kadar hiçbir girişimde bulunmadım. Sayfaları bastırıp elime aldıktan sonra yakın çevreme okutup düşüncelerini öğrendim. Ardından da sevdiğim saygı duyduğum meslektaşım Üstün Dökmen’e verip görüş rica ettim. Onun da yeni yeni tanınmaya başladığı bir dönemdi. Son derece olumlu bir geribildirim vererek beni, yayıncısına tavsiye etti. Ben de başvurumu yaparak, yayınevinin kararını beklemeye başladım. Bir iki ay sonra geri dönüp kitabımı yayınlayacaklarını söylediler. Bunu duyduğumda gerçekten çok sevinmiştim.

Ben henüz kendimi yazar olarak adlandırmıyorum. O nedenle bu söyleyeceklerimi yukarıdan aşağıya değil, aşağıdan yukarıya bakarak söylüyorum. Bence yazar olmak, kursa gidip ehliyet almak ya da okuluna gidip mühendis olmak gibi bir şey değil. Yazarlık, okuya okuya, yaza yaza varılabilecek bir mertebe… Ben henüz o mertebeye erişebilmiş değilim. Elbette ki gençler, yazarlık kurslarına giderek çok şey öğrenebilirler. Ama yazdıklarını yayınlatmak konusunda acele etmek yerine önce yazdıklarını sevmeli, sonra da o sevdikleri yazıda kendi yanlışlarını bulmayı, yazdıklarının bir kısmını feda etmeyi  öğrenmeliler.

Siz birden çok şapkaya sahip olanlardansınız, yazarlık şapkanızı çıkarıp psikolog şapkanızı taktığınızda bir gününüz nasıl geçiyor?

Benim günlerim son derece hareketli geçer. Uzun bir süre iki işi bir arada yürüttüm. Bir üniversiteye bağlı yarı zamanlı çalışırken bir yandan da kendi iş yerimi açıp akşam üzerleri ve hafta sonu mesleğimi serbest olarak icra ettim. Ayrıca bu arada doktora yapıp çocuklarımı da büyüttüm. Birkaç aydır artık yalnızca kendi ofisimde çalışıyorum. Bireysel, çift ve aile terapileri ile grup terapisi uyguluyor, aynı zamanda kendi meslektaşlarıma yönelik eğitim programları yürütüyorum.

Güne genellikle erken başlarım. Çocuklarımı okula gönderdikten sonra bir saatimi gazeteleri okumaya ayırırım. Bu çok zevkli bir zaman dilimidir. Haftanın iki üç günü sabahları yüzme, yürüyüş, aerobik gibi gibi hafif sporlar yaparım. Ofisime ya öğlen saatlerinde gidip, akşamüzeri eve dönmeye çalışır ya da öğleden sonra gidip akşam daha geç saatte dönerim.  Gün içinde okumaya mutlaka zaman ayırmaya çalışırım. Ev işlerinin de önemli bir Il est en fait le deuxieme plus grand jackpot jamais paye dans l’histoire du casino . kısmını kendim yaparım. Ben iki işi bir arada yapmayı seven bir insanım. O nedenle ev işlerini zaman kaybı olarak görmem. Tam tersine farklı rollere girip çıkmanın, farklı eylemlerde bulunmanın beyni esnek ve zinde tuttuğuna inanıyorum. Örneğin, yemek yaparken bilgisayarımı yanıma alıp tarih ve siyaset belgeselleri izlerim. Ütü yaparken, film seyredebilirim. Ayrıca halen mesleki eğitimler almaya devam ediyorum. Bu nedenle seyahatlerim de oluyor. Ailece, çocuklarımızla vakit geçirmek de bizim için son derece önemlidir. Onlarla çok eğleniyoruz.

Okurların yoğun ilgisini ve öykülerin tadı damağımızda kalmışlığını bir kenara bırakırsak, bir yazar olarak Büyü Dükkanı’nın kapısını ikinci kez çalmanızın sebebi nedir?

Aslında Büyü Dükkânı beni çağırdı galiba… Anlatabileceğim yeni şeyler vaat etti bana. Kısacası okurların da verdiği cesaretle bir kez daha yola çıkmayı denedim. Neyse ki yarı yolda kalmadım.

Anlatmayı seçtiğiniz alan, psikodrama aslında teknik bir dil gerektiriyor. Ama siz hikayenizi herkesin okuyacağı şekle ustalıkla dönüştürüyorsunuz. İlk kitapta ya anlaşılmazsam diye bir kaygı duymuş muydunuz? Bu sorunu aşmak için yazarken nelere dikkat ettiniz? Bize biraz ipucu verir misiniz?

Ben zaten anlaşılmak için yazıyorum. Psikoterapide de en temel gereklilik anlaşılır olmaktır. Ne kadar parlak yorumlarınız olursa olsun, söyledikleriniz, karşınızdakine anlatabildiğiniz ile sınırlıdır. Bunu yapabilmek için, önce karşınızdakinin izini takip etmeniz, sonra da onunla birlikte yürüyerek iz sürmeniz gerekir. Yazarken, son derece yalın bir iç coğrafya kuruyorum kendime. Tıpkı yaşarken olduğu gibi, sonunda nereye ulaşacağımı bilmeden yazıyorum. Öykünün içinde okurla birlikte ilerliyorum. Akıl yürütmekle yetinmiyorum; hissetmeyi bekliyorum. Eğer yazdığım cümle bana bir şey hissettirmiyorsa belli ki ruhum geride kalmıştır. Durup, ruhumun ve aklımın temas etmesini bekliyorum. Cümle benim içimden bir yerlere dokunarak çıkıyorsa, mutlaka okurun da içinde bir yere değiyor. O zaman anlaşılır oluyor. Ben yazarken, psikodramayı yalnızca bir kalkış üssü olarak kullanıyorum. Psikodramanın tekniklerini bir fırlatma kapsülü gibi kullanıyorum. Atmosferin dışına çıkınca kapsülü atıp boşlukta kendimi özgürleştirerek bir yörünge arıyorum. Öykü de orada başlıyor.

Aldığınız eğitimlerde Gestalt’çı akımın izleri sıkça görülüyor. Sizce de bütün yani hayatımız parçalardan daha mı fazlası? Genç okuyucularımız için hayata bakış açınızı, sorunlar karşısındaki tutumunuzu biraz anlatmanız mümkün mü?

Evet, ‘bütün’ parçalarının toplamından hem daha farklı hem de daha fazladır. Bu durum, bütünün parçalarının toplamından daha iyi ya da daha kötü olduğu bütün durumlar için geçerlidir. Bir insan, dünyada istediği her şeye sahip olabildiği halde hayatından memnun olmayabilir. Tıpkı dünyanın en iyi oyuncularından oluşan futbol takımının, dünyanın en iyi takımı olamaması gibi… Öte yandan çok yaralayıcı deneyimler yaşamış, istediği pek çok şeyden yoksun kalmış bir insan da yaşadıklarına öyle bir anlam verir ki hayatından gerçek bir doyum alabilir.

Bu bakış açımı özellikle ikinci kitabım İç Dünya Oyunları’nda keskin bir biçimde ortaya koydum. Orada,  iç dünyamızdaki zıtlıkların, tehlikeli oyunların, çatışmaların bizi nasıl ters köşeye yatırdığını ve bundan faillerin ipini çekerek kurtulamayacağımızı anlatmaya çalıştım. Birbiriyle ne kadar çelişirse çelişsin her bir parçanın kendi başına bir varlık nedeni ve değeri var. Öfkenin de dürtünün de aklın da utancın da orada olması boşuna değil. Benliğin asıl ihtiyacı, parçalarını bir araya getirerek, kendi coğrafyasını bütünlemektir. Çünkü o zaman ne öfkenin kölesi, ne aklın efendisi olmak zorunda kalır. Parçalarını, birbirini ezen ve bozan bir malzeme yığını olmaktan kurtararak, onları doğru yerlerde ve yeteri kadar kullanarak sağlam bir bina inşa edebilir.

Peki, Yeşim Türköz Büyü Dükkanı’ndan alışveriş yapmak istese dükkandan nasıl bir şey alarak çıkmak isterdi?

Bu sorudan hep kaçmışımdır. Bunu bilmek için kendimi o yolda hayal etmem ve bunu kurgulamam gerekiyor. Ama galiba en yürekten isteyeceğim şey, kendim için değil, dünya için olurdu. Her türlü şiddet ve zorbalığın yok olmasını isterdim. Kirpilerin dikensiz olmasını istemek kadar değil ama, en azından birbirlerini incitmeyecek makul bir mesafede durabilmeyi öğrenmeleri gibi bir şey… İnsanın evrimleşme sürecinin, artık hayatta kalmaktan öteye geçip, hayat kurtarmaya ve hayatta iyi izler bırakmaya yönelmesi gerektiğine inanıyorum. Daha fazla insanileşmeye ihtiyacımız var…

Bizi son kitabınız Büyü Dükkanın’da İki Çınar’da neler bekliyor?

Kitaba başlarken şunları yazmıştım:

“Bana ve okuyucusuna kapısını ikinci kez açan Büyü Dükkânı’nda bu kez bizi, yeni müşteriler ve yeni alışverişler kadar, başka sürprizler de bekliyor.  Kısacası dükkân sahibi yaşlı adam, yazarı ve okuyucuyu, büyülü mekânının daha da içine alarak, öznel dünyasının alt katmanlarına davet ediyor. Tutkularını, özlemlerini, korkularını, acılarını, zaaflarını, aşkını, hüsranını ve şefkatini günışığına çıkarıyor; kendi hayat serüvenini bizimle paylaşıyor.

Büyü Dükkânı’na yaptığınız bu ikinci ziyaret, ilkinden farklı olacak. Yeni müşteriler ile yeni alışverişlerde daha çetin pazarlıklarla karşılaşacaksınız. Ancak orada pazarlıklardan çok daha fazlasına tanık olacaksınız. Bu kez Büyü Dükkânı, sizi içinde ağırlayacak.  Alışveriş biter bitmez bu mekândan ayrılmayacaksınız. Peki, sihir bozulacak mı? Kim bilir? Belki de sihir sizin gözlerinizdedir… “

Herhalde başka bir şey söylememe gerek yok değil mi?

Bundan sonra yine psikodrama alanında mı yazacaksınız yoksa sizi kurgusal – edebi öykülerle de okuyabilecek miyiz?

Aslında ben psikodrama alanında yazmadım; söylediğim gibi psikodramayı yalnızca bir kalkış üssü olarak kullandım. İkinci ve son kitaplarda kurgusal bir akış var zaten. Bundan sonra daha bağımsız bir çıkış bekliyorum ben de kendimden.

Sizce de hayatta bazı şeylere sahip olmak için bir bedel ödenmesi gerekli mi?

Bu materyalist bir bakış açısı değil, çok temel bir yaşam felsefesi… Yaşamın diyalektiği zaten her adımda bir değişim getiriyor. Bedel değişimin bir parçasıdır; biz fark etmesek de öderiz.

Hayatta en çok istediğimiz şeyin hayattan alabileceğimiz en iyi şey olup olmadığını anlamanın kolay ve uygulanabilir bir yolu var mı sizce?

Her fırsatta bu soruyu kendinize sormak…  Tereddütsüz “evet” diyemiyorsanız, mutlaka hayattan alabileceğiniz daha iyi şeyler vardır. Tereddütsüz “evet” diyorsanız da büyük ihtimalle yanıtınız doğru değildir…

Bu mesleği bilinçli olarak mı seçtiniz, çocukluk hayaliniz psikolog ve/veya yazar olmak mıydı? Gençlere kariyer hedeflerini seçerken nelere dikkat etmelerini önerirsiniz?

Evet, hayallerim arasında psikolog olmak vardı. Bizim zamanımızda meslek seçimi o kadar bilinçli yapılamıyordu. Ama şanslıyım ki, istemediğim bir meslekle uğraşmıyorum. Bugünkü eğitim sistemi ve sınav şartlarında gençlere bir şey önermek o kadar zor ki… Ancak şunu söyleyebilirim; insanın kendi bünyesine tamamen ters bir yolda ilerlemeye kalkışması, dizlerine kadar kuma batmış birinin yürümeye çalışması gibidir. İçlerinden gelen sese kulak vermelerini, eğer yapabiliyorlarsa sevdikleri işi meslek edinmelerini önerebilirim. Bir de mutlaka işleri dışında kendilerine bir uğraşı edinsinler. Beynin, farklı bölgelerinin harekete geçmesi açısından bu çok önemli. Ben üç yıldır bağlama öğreniyorum ve çalarken hem çok zevk alıyor hem de çalıştıktan sonra kendimi daha yaratıcı hissediyorum.  Ayrıca müzik kutusu ve ahşap oyuncak koleksiyonu yapıyorum. Bunlar ruhumu besleyen şeyler…

Okuyucularımıza kişisel gelişimleri için üç kitap önermenizi rica edebilir miyim?

Montaigne’in Denemeler’i, Jostein Gaarder’ın Sofi’nin Dünyası ve Irvin Yalom’un Bugünü Yaşama Arzusu, Schopenhauer Tedavisi…

Gülşah Elikbank

“Geleceği Tasarlamak”

Geleceğimizin mimarı olmak

Gelecek, 10 sene sonra bizi bekleyen sabit bir şey değildir. Sürekli değişken, dinamiktir ve şu an yaptığımız hareketlerden meydana gelir. En basit anlatımla, bu cümleleri okuduğunuz saniye itibariyle geleceğinizde yaşıyorsunuz. Geleceği/nizi planlamak farkına vardığınız an itibariyle başlar. Yani, şu an 5 dakika öncenin geleceğindeyiz. Bu cümleleri yazmaya başlamadan önce bu yazı bir fikirdi, tasarlamaya başladım ve yazmaya karar verdim, yazarak eyleme geçirdim ve yazının geleceği üzerine sürekli düzeltme yapıyorum. Geleceği planlamak da aynı bu şekilde gerçekleşiyor.

Belki bunu birçoğumuz biliyordur ama bilmek yetmiyor, fark etmek önemli. Farkına vardığınız an itibariyle her hareketinizi, nereye doğru yönlendiğinizi sorgulamaya başlıyor ve şimdiye kadar yaptıklarınızdan memnunsanız daha iyisini yapabileceğinizi fark ediyorsunuz. Belki de kafanızdaki hedeften çok uzakta, yanlış hamleler yaptığınızı fark ediyorsunuz. Anlam çağında yaşadığımızı kabul ediyorsak, çevremizde gelişen durumlara sadece bakıp geçemeyiz. Eğer yaptığımız eylemlerin farkına varmadan yaşamaya devam edersek; mutsuz bireyler, düzensiz toplum, kirletilmiş bir dünya bizim eserimiz olacaktır. Bu sebeple olumlu gelecek tasarımı için Fütursuz olmayalım Fütürist olalım.

Konumuzun geri kalanına Fütursuz ve Fütürist’in konuşmalarıyla devam edelim.

Fütursuz ve Fütürist aynı donanımlara sahip iki öğrencidir. İkisi de büyük bir metropolde yaşıyor, bilgiye anında ulaşabiliyor, derslerinde başarılı ve birkaç yabancı dili de konuşabiliyorlar.

Merhaba Fütursuz!

Geleceğin fotoğrafını çektim, sen de buradasın. Peki, sen 2020 de ne yapıyorsun?(k)

Geleceğin fotosu mu? Çılgın mısın sen (: (e)

Biraz çılgın olabilirim ama aynı zamanda Fütüristim, kendi geleceğimi uzgördüm.(k)

Uzgörü mü? seninle konuşmaya devam edebilmem için İlk önce bunun ne olduğunu söylemen gerekir.(e)

Uzgörüyü ‘uzak görmek’ olarak da düşünebiliriz. En az on sene sonrasını senaryolaştırma ve bunu sadece fikir olarak değil uzmanca yapma, aynı zamanda uzlaşılabilir olumlu gelecek senaryoları tasarlamak.(k)

Sanırım sen gelecek planlaması yapıyorsun ama bunu herkes yapabilir?

Örneğin, ben kendimi 10 sene sonra üst düzey yönetici olarak görüyorum.(e)

Öyle mi!! Hangi sektörde,sektörün hangi bölümünde? Bir şirkette mi çalışacaksın yoksa kendi işini mi kuracaksın? Ayrıca 10 sene içinde çalışma alanları konusunda herhangi bir değişiklik olmayacak, bugünün koşullarına göre mi çalışacaksın?(k)

Ben bu açıdan hiç bakmamıştım :S Peki senin gelecek planın nedir?(e)

2020 de yatırım yönderi olup finans sektöründe çalışmayı planlıyorum. Yeni yatırım modelleri geliştirerek 9’dan 99’a herkesin yatırım yapabilmesini ve parasını kolayca yönetmesini sağlayacağım.

A )Tabi paranın fiziki olarak artık aramızda olmayacağını da hatırlamak da yarar var. Modelleri geliştirebilmek için aynı zamanda üniversite yüksek eğitimime devam edeceğim.

B )Hem bireyler hem de kurumlar için bütün yatırım araçlarının bir arada olduğu modelimde isteyen herkes modele ve bana kolayca ulaşabilecek çünkü ofisim bulutta olacak.

C) Yani ben nerdeyim ofisim orada (: (k)

Gerçekten birçok açıdan netleştirmişsin. Sen böyle düşünmenin farkına nasıl vardın?(e)

Fütürizm akımından etkilenip, uzgörü kavramıyla tanıştıktan sonra daha farklı bakmaya ve yaptıklarımı anlamlandırmaya başladım.(k)

Fütürizm nedir? Fütürist kimdir?(e)

Fütürizm: birey, kurum ve toplumlara ilişkin olası, olanaklı ve tercih edilen gelecek senaryolarını gerçekleştirmek için atılması gereken adımları ilkeli ve bütünsel olarak inceleyen çalışmalar zinciridir. Fütürist ise, geleceği tahmin etmeye değil anlamaya anlamlandırmaya çalışır ve herkes fütürist olabilir.(k)

Artık, yeni bir 2020 fotoğrafını beraber çekebiliriz (: (e)

Tasarlayan ve Yazan: Fatih Cetiz, Bengü Bıçakçı
Çizer: Yasemin Kökçü

Çocuktum, Hala Büyüyorum

Çocukken büyümeyi düşlemek büyüleyicidir. Ben hep annemin topuklu ayakkabılarını giyerdim örneğin. Topuklu ayakkabılar bir semboldü ilerlediğim yolda. Yıllar geçtikçe ayak numaramın anneminkini geçmesi de yıldırmadı ayna karşısı provaları. Büyümenin şekilsel cazibesi gerisini de hiç düşündürmedi doğrusu; nerede, nasıl giyilecekti bu yüksek ökçeler, aklımın ucundan geçmedi.

Yıllar peşi sıra devrildi elbet, şimdi dolabında çift çift topuklu ayakkabıları olan bir kadınım. Aynadaki görüntüme bakarken memnuniyetle kıvrılan dudaklarımın nedeniyse farkındayım çocukluğumdakinden çok farklı. Çünkü sadece topuklu ayakkabılarımda değil gözlerim. Kıyafetime, saçlarıma, makyajıma, duruşuma da bakıyorum eş zamanlı ve katılacağım toplantıyı düşünüyorum. Büyüdüğümün göstergesi olan nerede, neden ve nasıl soruları ile meşgul artık beynim, sorgulayanım ben, bir erişkinim.

Çocukken büyük olmaya özenmek, büyüdüğümüzde ise çocukluğumuzu anmak herhalde bir tek insanlara özgü bir ruh halidir.

Kazanılanlar hanesine sorgulama Fruit machines yetimizi yerleştirirsek kaybedilenler tarafına neler yazabiliriz? Çocukken sahip olup da, büyüdükçe elimizden yitip giden becerilerimiz hangileri?

Hayal gücümüz ve yaratıcılığımız çokça, gönlümüzce gülebilme hallerimiz belki, az bilgiye sahip olmanın verdiği özgürlük ve Puo essere usato su tutti i giochi casino, come l versioni di slot machine o video poker, o i vari giochi roulette il nuovo Bonus con ricarica che si chiama Fill Me Up! e che e l’ultima promozione messa in campo da Izy Play. sonunu düşünmeden kaygısızca geçirdiğimiz, hızla akıp giden saatler, günler, aylar ve yıllar …

Kelimelerim biraz buğulu görünse de, şimdi sorsanız tekrar çocuk olmak ister miydin? diye, cevabım çok net olurdu: hayır. Kanımca çocukluk yıllarını bir erişkin olarak hatırlamak ve onu ne kadar muhteşem geçirdiğime kanaat getirmek hayatın bana verdiği en güzel armağanlardan.

Şimdi ki hedefim doksanlı yaşlarıma ait. O yıllara kadar zihinsel ve bedensel saatimi çalıştırabilirsem  eğer, bu yazımı, yeni girdiğim otuz dokuz yaşımı hatırlayacağım ve dudaklarımda beliren hafif gülümseme ile dış dünyadan çok iç dünyamı görebilen gözlerimi hafifçe yumacağım. Ne şanslıyım ki, ben hep mutlu bir insan olacağım.

İpek Aral Kişioğlu

 

Neden Hata Yapıyoruz?

Daha uzun süre eğitim alıyor, daha çok uzmanlaşıyor, daha fazla akıllanıyoruz, deneyim kazanıyoruz, daha ileri teknoloji kullanıyoruz ama yine de hata yapıyoruz… Neden?

San Fransisco’da cadılar bayramı gecesi hastanenin acil servisine kesici aletle yaralanmış, kanamalı bir hasta gelir. Kıyafet balosu şeklindeki partiden oldukça alkollü halde getirilen doksan kilo civarındaki tıknaz adam, sürekli mırıldanmaktadır. Ancak söyledikleri anlaşılmaz ve sarhoşluğuna verilir. Doktorlar üstündeki giysileri keserek, tüm kontrolleri yaparlar. Adamın yağlı karın bölgesinde sadece beş santimlik kırmızı bir kesik vardır ve buradan sarı doku sıvısı akmaktadır. Anlaşılan sadece yağ katmanları kesilmiştir. Telaşlanacak bir şey ve acil bir yara olmadığına karar verirler. Dikiş atmak için ameliyathaneye yollarlar.

Yaralı adam operasyon için hazırlanmak üzere travma odasındaki sedyede beklerken, hemşirelerden biri mırıltısının kesildiğini fark edip, yakından bakar. Adamın gözleri kaymış, kalp atışları anormal hızlanmıştır. Hemşire hastayı sarsar fakat yanıt alamaz. Bağırarak yardım ister, koşuşturma başlar. Kan basıncı ölçülemeyecek kadar düşmüş olan hasta ölmek üzeredir.

Doktorlar hiç de acil görünmeyen, doğru dürüst kanaması bile olmayan yaralı, nasıl bu hale geldi diye şaşkın ve panik içinde hastayı acilen ameliyata alırlar.

Cerrahi ekipman hazırlanırken, anestezistler kayıtları gözden geçirmeye başlarlar. O sırada bir asistan hastanın karnındaki yarayı antiseptik ile temizleyip,  yarayı cilt altı yağ dokusu boyunca koter ile keser.  Ve kesik karın boşluğuna gelir gelmez hastadan oluk oluk kan fışkırır. Bütün içi kan dolmuştur! Küçük bir kesikle yattığı düşünülen hasta, aslında müthiş bir iç kanama geçirmektedir.

Saldırganın kullandığı bıçak, otuz santimden daha derine girmiş ve yağ dokusunun ötesinde, kası, bağırsağı geçmiş hatta omurganın solundan aortu, yani kalpten çıkan ana damarı delmiştir! Doktorlar yumruklarıyla aortu tıkamaya çalışırken ameliyathanede tam bir şok yaşanmaktadır… Neyse ki durum kontrol altına alınır ve hasta kurtarılır, ancak herkesin kafasında şu soru vardır; Bu nasıl olmuştu? Vaka için neredeyse her adım doğru atılmış, tüm kontroller yapılmıştı. Peki nerede atlanmıştı?

Ufak bir sorgulama ile adamı yaralayan şeyin ufak bir kesici alet, bıçak değil; kasatura olduğu anlaşıldı. Kavga ettiği kişi asker kılığında biriydi ve oyuncak tüfeğinin ucunda kasatura takılı idi…  Gözden kaçan tek şey; San Fransisco’da kasaturayla yaralanma olma ihtimali idi…

Bu hikayeyi Time Dergisi tarafından 2010 da dünyanın en etkili 100 insanı arasında gösterilen Atul Gawande’nin “Checklist Manifesto – İşler Nasıl Doğru Yapılır?” kitabından aldım.  Okumanızı öneririm.

Gawande diyor ki iki nedenle hata yapıyoruz;

Eksik bilgi > Hem bizim bilgimiz yetersiz olabilir. Hem de genel anlamda bilim henüz, dünyayı-işleyen mekanizmaları sadece kısmen anlayabilmemizi sağlıyor. Hala nasıl yapacağımızı bilmediğimiz milyarlarca iş, çözemediğimiz tabiat hareketleri var…

Bilgiye sahip olsak da anlamlandırma ve kullanma becerisindeki yetersizliklerimizden kaynaklanan uygulama hatalarımız var.

Bu durumda hataları azaltmak ya da hata yapmamak için sürekli bilgilenmemiz, öğrenmemiz ve bunları kullanmak için becerilerimizi geliştirmemiz gerek…

Neymiş;

Durmak yok. Öğrenmek ve akıllıca uygulamak için çalışmaya devam…

Hatasız Gelecek Güzel Gelecek :)

Ufuk Tarhan

Deniz İlbaylı: “İşimiz Ucu Bucağı Görünmeyen Bir Okyanusta Yolculuk Yapmak Gibi”

Proje mühendisi Deniz İlbaylı bardaktan uçağa, cep telefonundan otomobile kadar hayatımızı donatan tüm bu unsurların üretiminin hızlanması, daha kaliteli ve ucuza üretilmesi için çalışıyor.

Yaptığınız işi kısaca tanımlar mısınız?
Proje mühendisi olarak çalışan bir makine mühendisiyim. Okumaya devam et